pogoda

poniedziałek, Cze 01 2015

 

Krzyżówka odmian Blaufräkisch i St Laurent uzyskana w 1922 roku w Austrii.Odmiana ta jest dziś popularna w całej środkowej Europie, szczególnie w Austrii i na Węgrzech , gdzie daje jedne z najbardziej typowych tamtejszych win czerwonych. Jedna z nielicznych odmian Vitis vinifera, która sprawdza się w towarowej uprawie i daje regularny plon w cieplejszych rejonach Polski. Zweigelt jest stosunkowo odporny na choroby grzybowe, szczególnie na botrytis i dobrze znosi spadki temperatur do –22°C. W naszych warunkach dużą zaletą tej odmiany jest dobra i w miarę regularna plenność. Jest to jednak odmiana późna i może być u nas uprawiana wyłącznie w najlepszych lokalizacjach. Najlepiej udaje się na stosunkowo ciepłych, głębokich glebach lessowych i piaszczysto gliniastych, źle znosi gleby wapienne. Winogrona gromadzą średnio 160–190 g/l cukru przy zawartości kwasów ok. 9–12 g/l. W krajach na południe od Karpat daje Zweigelt jedne z najbardziej korpulentnych win czerwonych. Są to wina ładnie wybarwione, dobrze zbudowane, pełne, o intensywnym smaku ciemnych owoców i korzennym aromacie. W naszych warunkach rzadko uzyskuje się odpowiednią dojrzałość polifenoli pozwalającą na uzyskanie dobrego wina czerwonego. Natomiast nawet w przeciętnych rocznikach z owoców Zweigelta można uzyskać bardzo dobrej jakości wino różowe. Zalety: bardzo dobra jakość win czerwonych i różowych, stosunkowo dobra odporność (w porównaniu z innymi V. vinifera), dobra plenność. Wady: odmiana późna, rzadko u nas dojrzewa w stopniu pozwalającym na uzyskanie dobrego wina czerwonego.

 

sobota, Maj 30 2015

Wcześniejsza i nieco bardziej odporna mutacja Pinota, od wieków uprawiana w całej środkowej Europie, pochodzi prawdopodobnie z Niemiec i tam jest dziś głownie uprawiana. Odmiana średnio wrażliwa na choroby grzybowe, jest natomiast mało odporna na choroby wirusowe, zwłaszcza liściozwój. Wytrzymuje spadki temperatury do –19°C. Nieco mniej wybredna pod względem lokalizacji, niż Pinot noir, wymaga jednak miejsc dostatecznie słonecznych, zacisznych i dobrze chronionych przed przymrozkami. Najlepiej udaje się na glebach ciepłych, stosunkowo luźnych i przepuszczalnych, gliniasto-piaszczystych lub lessowych, znosi również gleby bardziej suche, piaszczyste i kamieniste. Wzrost średni. Dojrzewa na przełomie września i października, w przeciętnych latach osiąga dojrzałość rzędu 180–200 g/l cukru przy zawartości kwasów 7–9 g/l. Plenność raczej niska. Wino bardzo dobrej jakości, dość lekkie, ładnie wybarwione i dobrze zrównoważone, z finezyjnym, eleganckim aromatem. Bardzo dobrze znosi dojrzewanie w beczce. Cenny składnik kupażu. Zalety: bardzo dobra jakość wina, znana konsumentom nazwa odmiany. Wady: odmiana wymagająca, mało plenna, mało odporna i trudna w uprawie.

 

piątek, Maj 29 2015

Bardzo stara odmiana burgundzka, prawdopodobnie już w średniowieczu sprowadzona do Polski przez Cystersów i jeszcze po ostatniej wojnie uprawiana w Zielonej Górze. Pinot noir daje najszlachetniejsze wina czerwone w chłodniejszych regionach upraw winorośli, należy jednak do odmian najbardziej kapryśnych i wymagających w uprawie. Odmiana jest wrażliwa na większość chorób grzybowych i w naszym klimacie wymaga systematycznej ochrony chemicznej, dlatego do nowych nasadzeń poleca się wybór klonów mniej podatnych na botrytis i posiadających luźniejsze grona. Odmiana wytrzymuje mrozy do –20°C i jest dość wrażliwa na przymrozki wiosenne. Odmiana może być u nas uprawiana w zachodniej części kraju, wyłącznie w starannie wybranych, dobrze nasłonecznionych i zacisznych lokalizacjach na południowych zboczach lub na tarasach, na wysokości do 250 m n.p.m. Wymaga gleb głębokich, umiarkowanie żyznych i stosunkowo ciepłych. Dobrze udaje się na lżejszych glebach gliniastych, piaszczysto-gliniastych, żwirowo-gliniastych i lessowych. Źle dojrzewa na glebach zbyt suchych, kamienistych i piaszczystych, jak i na glebach ciężkich, zimnych i zbytnio urodzajnych. Wzrost średni lub silny. Pora dojrzewania średnio późna do późnej.

Winogrona gromadzą średnio 180 g/l cukru przy zawartości kwasów ok. 8–12 g/l. Plenność raczej niska. Grona małe, cylindryczne, zwarte. Wino odznacza się umiarkowaną zawartością garbników, świeżą kwasowością i złożonym aromatem słodkich malin, czereśni, ostrężyn, gorzkich migdałów i przypraw korzennych. Wina te są zwykle starzone w beczkach dębowych (ze względu na stabilizację koloru) i mogą dojrzewać kilka lat. Zalety: bardzo dobra jakość wina, znana konsumentom nazwa odmiany. Wady: odmiana wymagająca, mało plenna, mało odporna i trudna w uprawie.

 

czwartek, Maj 28 2015

Stara odmiana V. vinifera, prawdopodobnie selekcja dzikiej winorośli leśnej, pochodząca z terenów dzisiejszego pogranicza francusko-niemieckiego. Jest to jedna z najstarszych znanych odmian winorośli. W średniowieczu Traminer był uprawiany miedzy innymi w klasztorach benedyktyńskich i być może już wtedy został sprowadzony do Polski. Do ostatniej wojny była to najważniejsza odmiana uprawiana w winnicach Zielonej Góry. Jest to jedna z najszlachetniejszych odmian do wyrobu win białych, szczególnie wysoko ceniona w chłodniejszych rejonach upraw. Odmiana jest średnio wrażliwa na choroby grzybowe, wymaga ochrony chemicznej. Wykazuje natomiast stosunkowo dobrą odporność na botrytis, co umożliwia późne zbiory winogron. Dobrze znosi temperatury do –21°C, późno rozpoczyna wegetację, czym zwykle unika wiosennych przymrozków. Wymaga dobrych stanowisk na południowych i południowo-zachodnich zboczach, osłoniętych od wiatru i zacisznych. Najlepiej plonuje na stosunkowo ciepłych i urodzajnych glebach gliniasto-piaszczystych, a także lessowych i lżejszych glebach gliniastych. Nie znosi gleb zbyt suchych i kamienistych, na glebach wapiennych cierpi na chlorozę. Wzrost średni. Dojrzewa około 10 października i w dobrych lokalizacjach grona osiągają zawartość cukru 180–220 g/l, przy kwasowości 7–9 g/l. Plenność raczej niska. Wino w typie południowym, odznacza się intensywnie żółtą barwą, jest ekstraktywne, zwykle o dużej mocy alkoholu i umiarkowanej kwasowości, z wyrazistym aromatem kwiatu róży, owoców egzotycznych i przypraw korzennych. Odmiana często służy do wyrobu win słodkich i półsłodkich późnego zbioru. Zalety: bardzo dobra jakość wina, znana konsumentom nazwa odmiany. Wady: odmiana wymagająca, mało plenna, mało odporna i trudna w uprawie.

środa, Maj 27 2015

Krzyżówka Magdalenki Andegaweńskiej i Traminera uzyskana w 1929 roku w Niemczech. Bardzo wczesna i stosunkowo odporna odmiana zdaje egzamin nawet w chłodniejszych regionach i nie sprawia większych problemów w uprawie. Odmiana średnio wrażliwa na choroby grzybowe i dość wytrzymała na mróz. Wymaga ciepłych, dobre osłoniętych od wiatru lokalizacji (inaczej źle zawiązuje owoce) oraz miejsc dobrze chronionych przed przymrozkami. Nie znosi gleb zbyt urodzajnych oraz mocno wapiennych. Jest to jedna z najwcześniejszych odmian V. vinifera, dojrzewa także w gorszych rocznikach i na wysokości nawet do 450 m n.p.m., jest jednak mało plenna. Wino charakteryzuje się bardzo silnym aromatem muszkatu, przypominającym wino z Traminera, jest pełne i ekstraktywne. Posiada zazwyczaj sporo cukru resztkowego, ale często zbyt niską kwasowość, dlatego nadaje się przede wszystkim do kupażu.

Zalety: bardzo dobra jakość wina, wczesna pora dojrzewania.
Wady: odmiana mało plenna, mało odporna i trudna w uprawie, często uszkadzana przez osy.

 

Strona 1 z 7